Ο Turner αναφέρθηκε αρχικά στην απογοήτευσή του για την εξέλιξη των πραγμάτων, σημειώνοντας ότι γνώριζε πολύ καλά ποιος ήταν ως τραγουδιστής και τι μπορούσε να προσφέρει στους Deep Purple.
Όπως θυμήθηκε, ο ντράμερ Ian Paice είχε χαρακτηρίσει τον Turner «κλειδί» για τη συνοχή του συγκροτήματος εκείνη την περίοδο.
Σύμφωνα με τον Turner, η παρουσία του βοήθησε τους Deep Purple να περάσουν από μία δύσκολη φάση σε μια νέα εποχή, ενώ χωρίς εκείνον η εξέλιξη της μπάντας θα μπορούσε να ήταν εντελώς διαφορετική.
Ο Turner αποκάλυψε επίσης ότι είχαν ήδη ξεκινήσει τις εργασίες για το δεύτερο άλμπουμ της συγκεκριμένης σύνθεσης. Μάλιστα, είχε στην κατοχή του κασέτες από εκείνες τις ηχογραφήσεις, στις οποίες συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία των τραγουδιών.
Μεταξύ άλλων, είχε δουλέψει πάνω σε ένα κομμάτι το "Stroke of Midnight" που συνέγραψε μαζί με τον Jim Peterik των Survivor, ενώ υπήρχε επίσης ένα τραγούδι το "One Man's Meat" που συνδεόταν με τον Ritchie Blackmore. Ο Turner θυμήθηκε ακόμη μια χαρακτηριστική ιστορία σχετικά με ένα από αυτά τα τραγούδια και τον Blackmore, ο οποίος φέρεται να το έπαιζε από τα ηχεία πριν από συναυλίες.
Ωστόσο, η κατάσταση άλλαξε όταν άρχισαν οι συζητήσεις για την επιστροφή του Ian Gillan. Ο Turner υποστήριξε ότι παράλληλα υπήρχαν και σημαντικές οικονομικές διαπραγματεύσεις, οι οποίες τελικά συνέβαλαν στην επανασύνδεση των Deep Purple με τον Gillan.
Έτσι, ενώ το συγκρότημα είχε ήδη ξεκινήσει να εργάζεται πάνω στο νέο υλικό, ο Turner ενημερώθηκε ότι οι Deep Purple θα προχωρούσαν ξανά με τον Gillan.
Παρότι παραδέχεται ότι ήταν απογοητευμένος, ο Turner δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει πλέον την εξέλιξη με πικρία. Αντίθετα, θεωρεί ότι ήταν μέρος της ιστορίας των Deep Purple και αναγνωρίζει πως η συγκεκριμένη περίοδος άφησε πίσω της μουσική που εξακολουθεί να εκτιμάται.
Μάλιστα, όπως σημείωσε, όσο περνούν τα χρόνια, το άλμπουμ της περιόδου του στους Deep Purple φαίνεται να αποκτά ολοένα και περισσότερους θαυμαστές.
Η θητεία του Turner στους Deep Purple περιλάμβανε το άλμπουμ «Slaves and Masters» του 1990, ενώ η επιστροφή του Gillan οδήγησε στην επαναφορά της κλασικής σύνθεσης και στην κυκλοφορία του «The Battle Rages On...» το 1993.
