Δεν μιλάμε απλά για δίσκους που «δεν μας άρεσαν», αλλά για εκείνους που ενεργά απορρίψαμε ή αγνοήσαμε, και στους οποίους επιστρέψαμε αργότερα, συχνά με δισταγμό ή ακόμα και με προκατάληψη. Το αποτέλεσμα αυτής της δεύτερης ευκαιρίας μπορεί να είναι διαφορετικό.
Αρχικά επειδή ο καλλιτέχνης ή το συγκρότημα πήγε σε ένα εντελώς διαφορετικό μονοπάτι από αυτό που περιμέναμε.
Η απογοήτευση δεν είναι για την ποιότητα, αλλά για την κατάρριψη της προσδοκίας μας.
Ο δίσκος μπορεί να είναι πυκνός, απαιτητικός, ασυνήθιστος ή σε ένα «δύσκολο» ή πειραματικού ήχου που απαιτεί πολλαπλές ακροάσεις για να εκτιμηθεί.
Άλλες φορές δεν έχει ή λείπουν τα «πιασάρικα» κομμάτια και χρειάζεται πολλές ακροάσεις για να ξεκλειδωθεί.
Πολλές φορές η διάθεσή μας δεν ταίριαζε με την ατμόσφαιρα του δίσκου.
Ένα μελαγχολικό άλμπουμ σε μια μέρα γεμάτη ενέργεια, ή ένα επιθετικό άλμπουμ σε μια στιγμή ηρεμίας, δέχεται με το καλημέρα την απόρριψή μας.
Συχνά, αυτοί οι δίσκοι της «δεύτερης ευκαιρίας» γίνονται τελικά οι αγαπημένοι μας, γιατί η σχέση που χτίζουμε μαζί τους είναι πιο βαθιά και ουσιαστική.
Δεν μας κέρδισαν εύκολα, αλλά μας κέρδισαν για πάντα.
